کوه می شود روز

از ستاره دست می کشی

جرعه در ته مانده های شب؛

ساعت پرت می شود

در ارتفاع.

خرد و خراب و خسته

دیوارها و،

سیاهی.

روز است

در چشم تو سیاهی می دود، گشادتر.

ارتفاع سقوط می کند

خرد و خراب و خسته

سیاهی.

چه فرق می کند روز روشن و روزگار سیاهی؟!!

از این جا که ماییم

خرد و خراب و خسته.